Genellikle, yeme bozukluğu karmaşık psikolojileri ve sorunları olduğu için, bireylerin yaşam biçimini dikkate alır. Ancak genel olarak, yeme bozukluğu yaşayan bir öğrenme kurtarma sürecini aşağıdaki aşamalardan kaldırabilecek:

1. Farkındalık ve Kabul Aşaması: Birey, yeme bozukluğunun belirtilerini tanımaya başlar ve bunların kendi yaşamında fark eder. Bu gidişat, sağlıksız bakış açısı, düşünce kalıplarının ve duygusal hayaller üzerine kurulu varma süreci önemlidir.

2. Profesyonel Yardım Arayışı: Birey, genellikle aile üyeleri, arkadaşlar veya doktor tavsiyeleriyle bir sağlık profesyonelinin yardımını alacağına karar verir. Bu adım, tedaviye başlamadır.

3. Değerlendirme ve Teşhis: Sağlık profesyoneli, kalıcı geçmiş, psikolojik durumu, yaşam koşulları ve karmaşa hakkında ayrıntılı bir değerlendirme yapar. Bu değerlendirme, yeme bozukluğunun alınması ve ciddiyetini belirlemeye yardımcı olur.

4. Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT): BDT, kişisel sağlıksız düşünce kalıplarını tanımlamasına, bunları sorgulamasına ve değiştirmesine yardımcı olur. Bu terapi türü, bireye sağlıklı beslenmeyi geliştirmeyi öğretirken, kendine yönelik olumsuz algıları ele almayı da içerir.

5. Diyetisyen İle Çalışma: Diyetisyen, bireysel organizmalara uygun bir beslenme planı oluşturur. Bu aşamada, kilo yönetimi, düzenli besin alımı, yeme düzeni ve besin yönetimi gibi konular ele alınır.

6. Aile veya Grup Terapisi: Aile veya grup terapisi, bireysel destek ağını genişletmesine ve benzer sorunları yaşayan diğer insanlarla deneyimlerini paylaşmasına yardımcı olur. Aile üyeleri, kurumların bakımı aktif olarak katılabilir ve sağlıklı desteklenebilir.

7. Tedavi İlerlemesi ve Geri Dönüşler: Tedavinin gidişiyle birlikte, bazen geri dönüşler yaşanabilir. Bu süreler, bireyler ve sağlık profesyonel tedavi planını gözden geçirerek uygun değerleri yapabilir.

8. Kendine Bakım ve Kendini Kabul Etme: Tedavinin ilerlemesiyle birey, gövde, duyguna ve uygulamaya daha sağlıklı bir şekilde başlamaya başlar. Kendini kabul etme ve olumlu bir benlik algısı geliştirme süreci bu gidişatı bir çıkar.

9. Uzun Dönem İyileşme ve Destek: Tedavi süresi, bireyin uzun dönemde de destek ağını sürdürmelidir. Düzenli terapi seanslarına devam etmek veya destek danışmanlığından oluşması gibi, nüks riskini baştan sona.

10. Nüks Riskinin Farkında Olma: Tedavi sonrası dönemde, birey nüks riski ve stres veya travma gibi tetikleyicileri öğrenmek için planlamayı geliştirmelidir. Erken uyarı işaretlerini korumak ve geçici yardım aramak, uzun vadeli başarıyı başardı.

Bu aşamalar, genel bir rehber niteliğindedir ve her bir birim için genel bir izlenimdir. Profesyonel yardım, biriktirme giderlerini değerlendirerek gidererek bir kurtarma tesisi oluşturmak için en önemli adımdır.